فاطميه فصـل تجديـدغــم است

بـر لـب شيعـه ســـرود ماتـم است

فاطميه حرمت حيــدر شكست

فاطميــه پهلــوي كـوثــر شكســـت

فاطميه وقـــت آه و درد بــــود

فصــل داغ وغـربت يـك مـرد بـود

فاطميه حجله غــم بسته است

سـاقي كـوثـر به غـم بنشسته است

بانوى بانوان-در سوگ عصمت كبرى، فاطمه زهرا(س)

فاطمه، يادگار رسول خدا و تنها دختر اوست. مدينه، عطر محمد(ص) را از او استشمام مى‏كند و در خلق و خلق، به او مى‏نگرد كه «آينه مصطفى‏نما» است. فاطمه، موهبت‏بزرگ خدا به بشريت است. كوثر هميشه جوشان و جارى و فيض‏گستر ابدى است. اما بانويى است، شكسته‏بال و پر، رنجديده و محزون، غريب و بى‏پناه، و در داغ رحلت رسول خاتم، دل شكسته و مغموم. مگر چند روز از آن «ماتم بزرگ‏» از رحلت آخرين سفير حق، از كوچ آخرين منادى ملكوت گذشته، كه باغ رسالت چنين خزان و گل عصمت اينگونه پرپر شده است؟ مدينه، بوى غم و رنگ ماتم دارد. آنان كه در پى «چگونه زيستن‏» و يافتن «الگوى حيات‏» بودند، به فاطمه مى‏نگريستند. فاطمه در طاعت و خشيت و عفاف و حجاب و حيا، «ميزان‏» بود. چشمه‏سار حكمت و رحمت و عطوفت‏بود. خشم و رضاى او، ميزان خشم و رضاى رحمان بود،جلوه همه كمالات مكتب و مظهر همه خوبيهاى انسان! دختر رسالت‏بود و همسر ولايت و مادر امامت. بانوى بانوان جهان بود، «سيدة‏نساء العالمين‏». اما اينك ... پس از وفات امين وحى، در خلوت غمگينانه مولا، تنهاترين انيس لحظه‏هاى غربت اوست. على(ع) را، يگانه محرم راز و مرهم دردهاى جانگداز!راستى، داستان «رخ كبود» و «بازوى ورم كرده‏» و «ميخ در» و «سينه مجروح‏» چيست كه كتاب تاريخ را باغم، رنگ زده است؟ كيست مفسر آن رازهاى پنهان و دردهاى نهان؟ گرچه رسول مدنى در مدينه، خفته در خاك است، اما چشم خدايى‏اش بصير و بيناست و جسارت‏ها در همين مدينه، پيش چشمان بيدار رسول، شكل مى‏گيرد. اين «مادر نمونه تاريخ‏» در كوچه‏هاى پر ز غربت مدينة‏النبى، در پى دستى است كه به يارى و حمايتش بر خيزد و در جستجوى پايى است كه براى احقاق حقش به راه افتد و زبانى كه به دفاع از او در كامى بچرخد! سلام برآن سينه زخمى، كه بوسه‏گاه محمد(ص) بود و عطر بهشت را با خود داشت.

وقتى بلبلى به فراق گل مبتلا مى‏شود،

چه‏مى‏ماند، جز ناليدن و گريستن و فغان؟

بقیه در ادامه مطلب .....